Boże Narodzenie 25 grudnia

Ta data religii chrześcijańskiej kontynuuje tradycje religii znacznie starszych, pierwotnych związanych z kultem słońca.

Dzień ten to dawne święto narodzin słońca.

Jest on najkrótszym dniem roku, w którym następuje odnowienie słońca. W dniu tym słońce góruje w zenicie na zwrotniku Koziorożca. Przestaje ono przegrywać z nocą, to jest skracać czas swojej dziennej bytności. Od tego dnia słońce świeci coraz dłużej.

Tak to obserwujemy na półkuli północnej. Tam gdzie chrześcijaństwo powstało, gdzie urodził się Jezus Chrystus.

Odwrotnie jest na półkuli południowej. W Australii dzień ten jest najdłuższym w roku.

Dzień 25 grudnia, jako dzień narodzin Zbawiciela został przez krzewicieli chrześcijaństwa - nowej religii wybrany naumyślnie. Chrześcijaństwo zakorzeniono celowo w tradycjach znacznie starszych, związanych z dniem narodzin słońca. Ułatwiano wybór nowej religii nie przekreślając dotychczasowych dobrych doznań duchowych ludzi.

Podobnie możemy powiedzieć o kulcie Marii Matki Bożej, który nawiązuje do kultu bogini Isys, Izydy z dzieciątkiem na ręku. Jest więcej tego typu skojarzeń.

Wróćmy do Świąt Bożego Narodzenia.

Zwyczaj obdarowywania podarunkami nawiązuje także do naszych dawnych rodzimych tradycji , do dawnego słowiańskiego święta Szczodre Gody.

Pierniki na miodzie przy wigilijnym stole związane są z ze zwyczajem w starożytnej Persji, polegającym na mazaniu języka miodem podczas inicjacji miraistycznej.

Kolęda w pierwotnym znaczeniu była noworoczną pieśnią powitalną i życzącą. Nazwa wywodzi się z łacińskiego calendae, pierwszego dnia miesiąca Chodziło tym razem o kalendy styczniowe w Rzymie. W dniu tym zaprzysięgano nowych konsulów i składano Jowiszowi ofiarę za ubiegłoroczne plony.

Dopiero kilkaset lat później rozpowszechniło się obecne znaczenie kolęd Bożego Narodzenia.

Kolędy wg zdania niektórych biskupów powinny być śpiewane od Pasterki do Święta Chrztu Pańskiego, tj. do pierwszej niedzieli po Trzech Królach (po 6 stycznia).

W Polsce od wielu lat kolędowanie odbywa się do Dnia Ofiarowania, tj. do 2 lutego.

Treść kolęd w historii Polski nawiązuje do bieżących problemów, np. do klęsk powstań styczniowego i listopadowego do Wiosny Ludów, do Legionów.

Kolędy były przedmiotem twórczości najsłynniejszych polskich pisarzy, poetów, muzyków.

Słynna pieśń „O narodzeniu PańskimFranciszka Karpińskiego jest arcydziełem epoki oświecenia. Słowami „Podnieś rękę Boże Dziecię błogosław krainę miłą” odniósł się do dramatycznych wydarzeń 1792 roku.

To Juliusz Słowacki napisał: „Chrystus Pan się narodził”,

a Teofil Lenartowicz „Mizerna cicha stajenka licha”.

W trakcie II Wojny Światowej partyzanci na Lubelszczyźnie śpiewali:

Ty leżysz na sianku w twardym żłóbeczku,

a ja sypiać muszę pod choineczką”.

W czasach Solidarności śpiewano:

Bóg się rodzi gwiazda wschodzi,

Wałęsa po prośbie chodzi.”

Polska kolęda ma od wieków tą samą funkcję pieśni, w której, wyrażając ufność w Panu Bogu, przymawiamy się o dar szczęścia, pomyślności, ulgi od biedy i cierpienia.

Literatura: 1. Antoni Śmieszek, „Literatura Starożytnego Egiptu”, WLP, Kraków 1930

2. Dorota Kozińska, „Modlitwa o koniec nocy”, Tyg. Pow. Nr 51/2011

W. Sobecki XII/2014